Examens in postdoctorale, master- en doctoraatscursussen, evaluatietool of een farce?

Examens in postdoctorale, master- en doctoraatscursussen, evaluatietool of een farce?

De examens op alle niveaus (primaire, secundaire, niet-gegradueerde universiteit) zijn nodig om het leren van theorieën en het vermogen om toe te passen om problemen op te lossen te controleren. Het is duidelijk dat studenten alleen aan STUDIE zijn gewijd en daarom tijd hebben om feiten te lezen, te reflecteren, te onthouden, toe te passen, te ontdekken en te analyseren in relatie tot relevante theorieën.

Gelukkige studenten leven in samenlevingen waar het onderwijssysteem, educatieve centra, leraren en pedagogische middelen van het eerste niveau zijn, zodat ze naast het adequaat overbrengen van de juiste en noodzakelijke kennis, in de studenten het vermogen creëren om te benaderen, te analyseren, problemen oplossen, eenvoudig of complex, alsof het een "natuurlijke toestand" is. Dit vermogen ontwikkelt zich om op te treden als individuen of groepen.

Een voorbeeld van het vermogen om problemen op te lossen is het resultaat van PISA-beoordelingen. In Science and Mathematics wordt de manier waarop kennis wordt toegepast op praktijksituaties geëvalueerd en gemeten; in Taal wordt het geëvalueerd naar de bekwaamheid van begrip en interpretatie van teksten. In het echte leven, wanneer u een tekst begrijpt en correct interpreteert, wanneer u ideeën, voorstellen, onderzoek kunt uitleggen; Wanneer de toepassing van Wetenschap en Wiskunde ook wordt begrepen, is de training voltooid. Op school moet het vermogen om over iets na te denken worden gecreëerd, hoe te doen, analyseren, beschrijven, verklaren, toepassen, verbeteren. Een abstracte samenleving vormt een groot aantal mensen met deze vermogens, wat het voordelen en een groter potentieel geeft; een concrete samenleving is het tegenovergestelde en heeft ernstige beperkingen.

Wanneer er problemen of beperkingen zijn in de onderwijssystemen en al zijn componenten, verwerven de studenten de genoemde capaciteiten niet en is falen in PISA of soortgelijke tests onvermijdelijk. De samenleving waar dit probleem bestaat, is altijd concreet, met een kortetermijnvisie en conformistisch, altijd een gebruiker van nieuwe kennis en toepassingen.

Als PISA zou worden toegepast op het niveau van de postuniversitaire universiteit, zou dezelfde correlatie dan verschijnen? Door logica en echte feiten, een postacademisch onderwijssysteem, universiteiten, professoren en eersteklas middelen, moeten de creatie van eerste niveau postgraduates bevorderen, de "PISA-tests" voor hen moeten op bevredigende wijze worden opgelost. De meest indrukwekkende wetenschappelijke prestaties, industriële ontwikkeling en Nobelprijzen kunnen niet in een andere context ontstaan. Een examen is een indicator van echt leren en het creëren van nieuwe vaardigheden. De student van de meesters of het doctoraat woont een sessie van kwellingen niet bij, slechts een routinehandeling waarbij hij een onbekende situatie (de inhoud van de problemen) onder ogen moet zien maar beheersbaar is met alle verworven cognitieve hulpmiddelen.

Wanneer het basiseducatiesysteem gebrekkig is, strekt het zich uit tot een universitair systeem, niet-gegradueerde en postdoctorale, ook gebrekkig. Als een "PISA-evaluatie" wordt toegepast op graduate niveau, zal het ook een tekort hebben. Het is normaal dat wanneer de student deelneemt aan een examen, hij zich niet alleen "een beetje nerveus voelt voor het examen", als Mafalda en zijn vrienden; Hij zal ook angst, stress, angst, onzekerheid voelen en het is mogelijk dat zelfs zijn geheugen faalt. Examens meten geen kennis en de student krijgt geen gelegenheid om te demonstreren wat hij of zij heeft geleerd.

Wanneer de leraar, de inhoud, de methode en de doelstellingen van de universiteit of graduate school zijn afgestemd op academische excellentie; de student woont alleen een routine-controletest bij.

Over het algemeen memoriseren studenten, bereiden hulpmiddelen voor op plagiaat (bijvoorbeeld stroken papier met annotaties op kleine letters), ze reageren mechanisch op zaken waarvan ze geen idee hebben en kunnen de relatie met het onderwerp waarin ze worden 'geëvalueerd niet zien. ". Niets wordt gemeten, het laat alleen zien hoe bekwaam studenten zijn om vals te spelen. Het is waar dat er studenten zijn die echt leren, die alleen werken, en op de examens reageren ze op de juiste manier, maar ze maken deel uit van een selecte of vreemde minderheid, de 'nerds' van de groep.

Uit eigen ervaring bevestig ik dat examens het meten en het toepassen ervan niet meten. Het is waar dat er ook uitzonderingen zijn. In de master, in een cursus bestuurskunde, theoretisch en niet wiskundig, durfde ik bij een gedeeltelijk examen een vraag met een ander schema dan het tekstboek te beantwoorden, wat het voorstel rechtvaardigde; naïef geloven dat creativiteit was toegestaan. Ik werd afgekeurd omdat de professor wilde worden geschreven naar de pagina waar de ideeën van de auteur waren. Voor de volgende evaluaties heb ik alles gememoriseerd; tot de positie, vorm en grootte van leestekens. Was het de cursus Memoriseren of Administratie? Deze situatie komt vaak voor, de toepassing van nutteloze tests die niet meten wat relevant is.

Exams in Postgraduate, Master and Doctorate courses, evaluation tool or a farce?

Exams in Postgraduate, Master and Doctorate courses, evaluation tool or a farce?

The exams at all levels (primary, secondary, undergraduate university) are necessary to check the learning of theories and ability to apply to solve problems. It is understood that students are dedicated only to STUDY, and therefore, have time to read, reflect, memorize, apply, discover and analyze facts in relation to relevant theories.

Fortunate students live in societies where the educational system, educational centers, teachers and pedagogical resources are first level, so that in addition to adequately transmitting the correct and necessary knowledge, they create and develop in the students the ability to approach, analyze, solve problems, simple or complex, as if it were a "natural condition". This ability develops to act as individuals or groups.

An example of the ability to solve problems is the result of PISA assessments. In Science and Mathematics, the way in which knowledge is applied to real-life situations is evaluated and measured; in Language it is evaluated to capacity of comprehension and interpretation of texts. In real life, when you understand and correctly interpret a text, when you can explain ideas, proposals, research; When the application of Science and Mathematics is also understood, the training is complete. At school, the ability to think about something must be created, how to do, analyze, describe, explain, apply, improve that something. An abstract society forms a large number of people with these capabilities, which gives it advantages and greater potential; a concrete society is the opposite and has severe limitations.

When there are problems or limitations in the educational systems and all its components, the students do not acquire the mentioned capacities and failure in PISA or similar tests is inevitable. The society where this problem exists is always concrete, with a short-term vision and conformist, always a user of new knowledge and applications.

If PISA were applied at the postgraduate university level, would the same correlation appear? By logic and real facts, a postgraduate educational system, universities, professors and first-class resources, must promote the creation of first-level postgraduates, the "PISA tests" for them must be resolved satisfactorily. The most impressive scientific achievements, industrial development and Nobel Prizes can not arise in another context. An exam is an indicator of real learning and the creation of new skills. The student of masters or doctorate does not attend a session of torments, only a routine act where he must face an unknown situation (content of the problems) but manageable with all the cognitive tools acquired.

When the basic education system is deficient, it extends to a university system, undergraduate and postgraduate, also deficient. If a "PISA evaluation" is applied at the graduate level, it will also be deficient. It is natural that when the student attends an exam, not only "feel a little nervous before the exam", as Mafalda and his friends; He will also feel fear, stress, anguish, uncertainty and it is possible that even his memory fails. Exams do not measure knowledge and the student will not have an opportunity to demonstrate what they learned.

When the teacher, the content, method and objectives of the university or graduate school are aligned with academic excellence; the student only attends a routine control test.

In general, students memorize, prepare aids for plagiarism (for example, strips of paper with small-print annotations), they mechanically respond to matters of which they have no idea and can not see the relationship with the subject in which they are "evaluated. " Nothing is measured, it only shows how skilled students are to cheat. It is true that there are students who really learn, who strive on their own, and in the exams they respond in the appropriate way, but they are part of a select or strange minority, the "nerds" of the group.

From my own experience, I confirm that exams do not measure learning and how to apply it. It is true that there are also exceptions. In Master's, in a course of Administration, theoretical and not mathematical, in a partial examination, I dared to answer a question with a different scheme than the textbook, justifying the proposal; naively believing that creativity was allowed. I was disapproved because the professor wanted to be written to the page where the author's ideas were. For the next evaluations, I memorized everything; up to the position, shape and size of punctuation marks. Was it the Memorization or Administration course? This situation is frequent, application of useless tests that do not measure what is relevant.