Tentamen i forskarutbildning, master- och doktorandkurser, utvärderingsverktyg eller en farce?

Tentamen i forskarutbildning, master- och doktorandkurser, utvärderingsverktyg eller en farce?

Examenserna på alla nivåer (grundskola, gymnasieutbildning, grundskolan) är nödvändiga för att kontrollera teoriinlärning och förmåga att tillämpa för att lösa problem. Det är underförstått att eleverna endast är avsedda att studera, och därför har tid att läsa, reflektera, memorera, tillämpa, upptäcka och analysera fakta i relation till relevanta teorier.

Fortunate studenter bor i samhällen där utbildningsväsendet, utbildningscentra, lärare och pedagogiska resurser är första nivå, så att de förutom att korrekt överföra den korrekta och nödvändiga kunskapen skapar och utvecklar eleverna förmåga att närma sig, analysera, lösa problem, enkelt eller komplext, som om det var ett "naturligt tillstånd". Denna förmåga utvecklas att verka som individer eller grupper.

Ett exempel på förmågan att lösa problem är resultatet av PISA-bedömningar. I vetenskap och matematik utvärderas och mäts hur kunskap tillämpas på verkliga situationer. i språk utvärderas det till förmåga att förstå och tolka texter. I det verkliga livet, när du förstår och tolkar en text, när du kan förklara idéer, förslag, forskning; När tillämpningen av vetenskap och matematik också förstås är träningen färdig. I skolan måste förmågan att tänka på något skapas, hur man gör, analyserar, beskriver, förklarar, tillämpar, förbättrar det någonting. Ett abstrakt samhälle utgör ett stort antal människor med dessa möjligheter, vilket ger det fördelar och större potential. Ett konkret samhälle är motsatt och har allvarliga begränsningar.

När det finns problem eller begränsningar i utbildningssystemen och alla dess komponenter, förvärvar eleverna inte nämnda kapacitet och fel i PISA eller liknande test är oundvikliga. Det samhälle där detta problem existerar är alltid konkret, med en kortfattad vision och konformist, alltid en användare av ny kunskap och applikationer.

Om PISA tillämpades på forskarnivå, skulle samma korrelation uppstå? Genom logik och verkliga fakta, ett doktorandutbildningssystem, universitet, professorer och förstklassiga resurser måste främja skapandet av högskoleexamen, måste "PISA-testen" för dem lösas på ett tillfredsställande sätt. De mest imponerande vetenskapliga resultaten, industriell utveckling och Nobelprisen kan inte uppstå i ett annat sammanhang. En tentamen är en indikator på verkligt lärande och skapandet av nya färdigheter. Studenten av mästare eller doktorand deltar inte i en plågsamling, bara en rutinlaga där han måste möta en okänd situation (problemets innehåll) men hanterbar med alla kognitiva verktyg som förvärvats.

När grundläggande utbildningssystemet är bristigt, sträcker det sig till ett universitetssystem, grundutbildning och forskarutbildning, också bristfälligt. Om en "PISA-utvärdering" tillämpas på kandidatnivå, kommer det också att vara bristfälligt. Det är naturligt att när studenten deltar i en tentamen, inte bara "känna sig lite nervös inför provet", som Mafalda och hans vänner; Han kommer också att känna rädsla, stress, angst, osäkerhet och det är möjligt att även hans minne misslyckas. Undersökningar mäter inte kunskap och studenten får inte möjlighet att visa vad de lärde sig.

När läraren, innehållet, metoden och målen för universitetet eller forskarskolan är i linje med akademisk excellens Studenten deltar bara i ett rutinmässigt kontrolltest.

Vanligtvis eleverna memorera, förbereder hjälpmedel för plagiat (till exempel pappersremsor med anteckningar i finstilta), mekaniskt svara frågor som inte har någon aning om, inte heller kan de se sambandet med ämnet där de "utvärderas ". Ingenting mäts, det visar bara hur skickliga eleverna ska fuska. Det är sant att det finns elever faktiskt lär sig, de strävar på egen hand, och undersökningar svarar på rätt sätt, men de är en del av en elit eller utländsk minoritet, den "nördar" grupp.

Från min egen erfarenhet bekräftar jag att tentor inte mäter inlärning och hur man ansöker det. Det är sant att det också finns undantag. I mästerskapet vågade jag, i en del av administrationen, teoretisk och inte matematisk, i en delundersökning svara på en fråga med ett annat system än läroboken, vilket motiverade förslaget. naivt tro att kreativitet var tillåtet. Jag blev avvisad eftersom professorn ville vara skriven till den sida där författarens idéer var. För de följande utvärderingarna memorerade jag allt; upp till läget, form och storlek på skiljetecken. Var det minnes- eller administrationskursen? Denna situation är frekvent, tillämpning av värdelösa test som inte mäter vad som är relevant.

Exames em cursos de pós-graduação, mestrado e doutorado, ferramenta de avaliação ou farsa?

Exames em cursos de pós-graduação, mestrado e doutorado, ferramenta de avaliação ou farsa?

Os exames em todos os níveis (primário, secundário, universitário de graduação) são necessários para verificar a aprendizagem de teorias e capacidade de aplicar para resolver problemas. Entende-se que os alunos se dedicam apenas ao ESTUDO e, portanto, têm tempo para ler, refletir, memorizar, aplicar, descobrir e analisar os fatos em relação às teorias relevantes.

Os alunos sorte viver em sociedades onde o sistema de ensino, escolas, professores e recursos educativos são de primeira classe, de modo que, além de transmitir adequadamente o conhecimento correto e necessário, criar e desenvolver nos alunos a capacidade de abordar, analisar, resolver problemas, simples ou complexos, como se fosse uma "condição natural". Essa habilidade se desenvolve para agir como indivíduos ou grupos.

Um exemplo da capacidade de resolver problemas é o resultado das avaliações do PISA. Em Ciência e Matemática, a maneira pela qual o conhecimento é aplicado a situações da vida real é avaliada e medida; Na linguagem avalia-se a capacidade de compreensão e interpretação de textos. Na vida real, quando você entende e interpreta corretamente um texto, quando você pode explicar idéias, propostas, pesquisas; Quando a aplicação da Ciência e Matemática também é entendida, o treinamento é completo. Na escola, a capacidade de pensar sobre algo deve ser criada, como fazer, analisar, descrever, explicar, aplicar, melhorar essa coisa. Uma sociedade abstrata forma um grande número de pessoas com essas capacidades, o que lhe confere vantagens e maior potencial; uma sociedade concreta é o oposto e tem severas limitações.

Quando há problemas ou limitações nos sistemas educacionais e em todos os seus componentes, os alunos não adquirem as capacidades e falhas mencionadas no PISA ou testes semelhantes são inevitáveis. A sociedade onde esse problema existe é sempre concreta, com visão de curto prazo e conformista, sempre usuária de novos conhecimentos e aplicações.

Se o PISA fosse aplicado no nível universitário de pós-graduação, a mesma correlação apareceria? Por lógica e fatos reais, um sistema educacional de pós-graduação, universidades, professores e recursos de primeira classe, deve promover a criação de pós-graduados de primeiro nível, os "testes do PISA" para eles devem ser resolvidos satisfatoriamente. As conquistas científicas mais impressionantes, o desenvolvimento industrial e os prêmios Nobel não podem surgir em outro contexto. Um exame é um indicador da aprendizagem real e da criação de novas habilidades. O aluno de mestrado ou doutorado não assiste a uma sessão de tormentos, apenas um ato de rotina em que ele deve enfrentar uma situação desconhecida (conteúdo dos problemas), mas administrável com todas as ferramentas cognitivas adquiridas.

Quando o sistema de ensino básico é deficiente, ele se estende a um sistema universitário, de graduação e pós-graduação, também deficiente. Se uma "avaliação do PISA" for aplicada no nível de pós-graduação, também será deficiente. É natural que quando o aluno participa de um exame, não apenas "sinta-se um pouco nervoso antes do exame", como Mafalda e seus amigos; Ele também sentirá medo, estresse, angústia, incerteza e é possível que até mesmo sua memória falhe. Os exames não medem o conhecimento e o aluno não terá a oportunidade de demonstrar o que aprendeu.

Quando o professor, o conteúdo, o método e os objetivos da universidade ou da pós-graduação estão alinhados com a excelência acadêmica; o aluno só assiste a um teste de controle de rotina.

Normalmente, os alunos memorizar, preparar ajudas por plágio (por exemplo, tiras de papel com anotações em letras pequenas), mecanicamente responder assuntos que não têm nenhuma idéia, nem podem ver a relação com o assunto em que eles são "avaliadas " Nada é medido, apenas mostra como os alunos qualificados são enganados. É verdade que há estudantes que realmente aprendem, que se esforçam sozinhos, e nos exames respondem de maneira apropriada, mas fazem parte de uma minoria seleta ou estranha, os "nerds" do grupo.

De minha própria experiência, confirmo que os exames não medem o aprendizado e como aplicá-lo. É verdade que também há exceções. No mestrado, em um curso de Administração, teórico e não matemático, em um exame parcial, ousei responder a uma pergunta com um esquema diferente do que o livro didático, justificando a proposta; Ingenuamente, acreditando que a criatividade era permitida. Eu fui reprovado porque o professor queria ser escrito na página onde estavam as idéias do autor. Para as próximas avaliações, eu memorizei tudo; até a posição, forma e tamanho dos sinais de pontuação. Foi o curso de memorização ou administração? Essa situação é frequente, aplicação de testes inúteis que não medem o que é relevante.

Examens in postdoctorale, master- en doctoraatscursussen, evaluatietool of een farce?

Examens in postdoctorale, master- en doctoraatscursussen, evaluatietool of een farce?

De examens op alle niveaus (primaire, secundaire, niet-gegradueerde universiteit) zijn nodig om het leren van theorieën en het vermogen om toe te passen om problemen op te lossen te controleren. Het is duidelijk dat studenten alleen aan STUDIE zijn gewijd en daarom tijd hebben om feiten te lezen, te reflecteren, te onthouden, toe te passen, te ontdekken en te analyseren in relatie tot relevante theorieën.

Gelukkige studenten leven in samenlevingen waar het onderwijssysteem, educatieve centra, leraren en pedagogische middelen van het eerste niveau zijn, zodat ze naast het adequaat overbrengen van de juiste en noodzakelijke kennis, in de studenten het vermogen creëren om te benaderen, te analyseren, problemen oplossen, eenvoudig of complex, alsof het een "natuurlijke toestand" is. Dit vermogen ontwikkelt zich om op te treden als individuen of groepen.

Een voorbeeld van het vermogen om problemen op te lossen is het resultaat van PISA-beoordelingen. In Science and Mathematics wordt de manier waarop kennis wordt toegepast op praktijksituaties geëvalueerd en gemeten; in Taal wordt het geëvalueerd naar de bekwaamheid van begrip en interpretatie van teksten. In het echte leven, wanneer u een tekst begrijpt en correct interpreteert, wanneer u ideeën, voorstellen, onderzoek kunt uitleggen; Wanneer de toepassing van Wetenschap en Wiskunde ook wordt begrepen, is de training voltooid. Op school moet het vermogen om over iets na te denken worden gecreëerd, hoe te doen, analyseren, beschrijven, verklaren, toepassen, verbeteren. Een abstracte samenleving vormt een groot aantal mensen met deze vermogens, wat het voordelen en een groter potentieel geeft; een concrete samenleving is het tegenovergestelde en heeft ernstige beperkingen.

Wanneer er problemen of beperkingen zijn in de onderwijssystemen en al zijn componenten, verwerven de studenten de genoemde capaciteiten niet en is falen in PISA of soortgelijke tests onvermijdelijk. De samenleving waar dit probleem bestaat, is altijd concreet, met een kortetermijnvisie en conformistisch, altijd een gebruiker van nieuwe kennis en toepassingen.

Als PISA zou worden toegepast op het niveau van de postuniversitaire universiteit, zou dezelfde correlatie dan verschijnen? Door logica en echte feiten, een postacademisch onderwijssysteem, universiteiten, professoren en eersteklas middelen, moeten de creatie van eerste niveau postgraduates bevorderen, de "PISA-tests" voor hen moeten op bevredigende wijze worden opgelost. De meest indrukwekkende wetenschappelijke prestaties, industriële ontwikkeling en Nobelprijzen kunnen niet in een andere context ontstaan. Een examen is een indicator van echt leren en het creëren van nieuwe vaardigheden. De student van de meesters of het doctoraat woont een sessie van kwellingen niet bij, slechts een routinehandeling waarbij hij een onbekende situatie (de inhoud van de problemen) onder ogen moet zien maar beheersbaar is met alle verworven cognitieve hulpmiddelen.

Wanneer het basiseducatiesysteem gebrekkig is, strekt het zich uit tot een universitair systeem, niet-gegradueerde en postdoctorale, ook gebrekkig. Als een "PISA-evaluatie" wordt toegepast op graduate niveau, zal het ook een tekort hebben. Het is normaal dat wanneer de student deelneemt aan een examen, hij zich niet alleen "een beetje nerveus voelt voor het examen", als Mafalda en zijn vrienden; Hij zal ook angst, stress, angst, onzekerheid voelen en het is mogelijk dat zelfs zijn geheugen faalt. Examens meten geen kennis en de student krijgt geen gelegenheid om te demonstreren wat hij of zij heeft geleerd.

Wanneer de leraar, de inhoud, de methode en de doelstellingen van de universiteit of graduate school zijn afgestemd op academische excellentie; de student woont alleen een routine-controletest bij.

Over het algemeen memoriseren studenten, bereiden hulpmiddelen voor op plagiaat (bijvoorbeeld stroken papier met annotaties op kleine letters), ze reageren mechanisch op zaken waarvan ze geen idee hebben en kunnen de relatie met het onderwerp waarin ze worden 'geëvalueerd niet zien. ". Niets wordt gemeten, het laat alleen zien hoe bekwaam studenten zijn om vals te spelen. Het is waar dat er studenten zijn die echt leren, die alleen werken, en op de examens reageren ze op de juiste manier, maar ze maken deel uit van een selecte of vreemde minderheid, de 'nerds' van de groep.

Uit eigen ervaring bevestig ik dat examens het meten en het toepassen ervan niet meten. Het is waar dat er ook uitzonderingen zijn. In de master, in een cursus bestuurskunde, theoretisch en niet wiskundig, durfde ik bij een gedeeltelijk examen een vraag met een ander schema dan het tekstboek te beantwoorden, wat het voorstel rechtvaardigde; naïef geloven dat creativiteit was toegestaan. Ik werd afgekeurd omdat de professor wilde worden geschreven naar de pagina waar de ideeën van de auteur waren. Voor de volgende evaluaties heb ik alles gememoriseerd; tot de positie, vorm en grootte van leestekens. Was het de cursus Memoriseren of Administratie? Deze situatie komt vaak voor, de toepassing van nutteloze tests die niet meten wat relevant is.

Exams in Postgraduate, Master and Doctorate courses, evaluation tool or a farce?

Exams in Postgraduate, Master and Doctorate courses, evaluation tool or a farce?

The exams at all levels (primary, secondary, undergraduate university) are necessary to check the learning of theories and ability to apply to solve problems. It is understood that students are dedicated only to STUDY, and therefore, have time to read, reflect, memorize, apply, discover and analyze facts in relation to relevant theories.

Fortunate students live in societies where the educational system, educational centers, teachers and pedagogical resources are first level, so that in addition to adequately transmitting the correct and necessary knowledge, they create and develop in the students the ability to approach, analyze, solve problems, simple or complex, as if it were a "natural condition". This ability develops to act as individuals or groups.

An example of the ability to solve problems is the result of PISA assessments. In Science and Mathematics, the way in which knowledge is applied to real-life situations is evaluated and measured; in Language it is evaluated to capacity of comprehension and interpretation of texts. In real life, when you understand and correctly interpret a text, when you can explain ideas, proposals, research; When the application of Science and Mathematics is also understood, the training is complete. At school, the ability to think about something must be created, how to do, analyze, describe, explain, apply, improve that something. An abstract society forms a large number of people with these capabilities, which gives it advantages and greater potential; a concrete society is the opposite and has severe limitations.

When there are problems or limitations in the educational systems and all its components, the students do not acquire the mentioned capacities and failure in PISA or similar tests is inevitable. The society where this problem exists is always concrete, with a short-term vision and conformist, always a user of new knowledge and applications.

If PISA were applied at the postgraduate university level, would the same correlation appear? By logic and real facts, a postgraduate educational system, universities, professors and first-class resources, must promote the creation of first-level postgraduates, the "PISA tests" for them must be resolved satisfactorily. The most impressive scientific achievements, industrial development and Nobel Prizes can not arise in another context. An exam is an indicator of real learning and the creation of new skills. The student of masters or doctorate does not attend a session of torments, only a routine act where he must face an unknown situation (content of the problems) but manageable with all the cognitive tools acquired.

When the basic education system is deficient, it extends to a university system, undergraduate and postgraduate, also deficient. If a "PISA evaluation" is applied at the graduate level, it will also be deficient. It is natural that when the student attends an exam, not only "feel a little nervous before the exam", as Mafalda and his friends; He will also feel fear, stress, anguish, uncertainty and it is possible that even his memory fails. Exams do not measure knowledge and the student will not have an opportunity to demonstrate what they learned.

When the teacher, the content, method and objectives of the university or graduate school are aligned with academic excellence; the student only attends a routine control test.

In general, students memorize, prepare aids for plagiarism (for example, strips of paper with small-print annotations), they mechanically respond to matters of which they have no idea and can not see the relationship with the subject in which they are "evaluated. " Nothing is measured, it only shows how skilled students are to cheat. It is true that there are students who really learn, who strive on their own, and in the exams they respond in the appropriate way, but they are part of a select or strange minority, the "nerds" of the group.

From my own experience, I confirm that exams do not measure learning and how to apply it. It is true that there are also exceptions. In Master's, in a course of Administration, theoretical and not mathematical, in a partial examination, I dared to answer a question with a different scheme than the textbook, justifying the proposal; naively believing that creativity was allowed. I was disapproved because the professor wanted to be written to the page where the author's ideas were. For the next evaluations, I memorized everything; up to the position, shape and size of punctuation marks. Was it the Memorization or Administration course? This situation is frequent, application of useless tests that do not measure what is relevant.

Prüfungen in Aufbaustudiengängen, Master- und Promotionskursen, Bewertungsinstrument oder einer Farce?

Prüfungen in Aufbaustudiengängen, Master- und Promotionskursen, Bewertungsinstrument oder einer Farce?

Die Prüfungen auf allen Ebenen (Primar-, Sekundar- und Grundschule) sind erforderlich, um das Erlernen von Theorien und die Fähigkeit zur Anwendung zur Lösung von Problemen zu überprüfen. Es versteht sich, dass die Schüler nur gewidmet sind zu studieren, und deshalb haben Zeit zu lesen, denken, auswendig lernen, anwenden, entdecken und analysieren Fakten in Bezug auf die relevanten Theorien.

Die glücklichen Studenten leben in Gesellschaften, in denen das Bildungssystem, Schulen, Lehrer und Bildungsressourcen der ersten Klasse sind, so dass zusätzlich ausreichend die richtige und notwendige Wissen zu vermitteln erstellen und bei den Schülern die Möglichkeit zu adressieren, analysieren zu entwickeln, einfache oder komplexe Probleme lösen, als ob es ein "natürlicher Zustand" wäre. Diese Fähigkeit entwickelt sich als Einzelperson oder Gruppe.

Ein Beispiel für die Fähigkeit, Probleme zu lösen, ist das Ergebnis von PISA-Bewertungen. In Naturwissenschaften und Mathematik wird die Art und Weise, wie Wissen auf reale Situationen angewendet wird, bewertet und gemessen. In der Sprache wird die Fähigkeit zum Verstehen und Interpretieren von Texten bewertet. Im wirklichen Leben, wenn Sie einen Text verstehen und richtig interpretieren, wenn Sie Ideen, Vorschläge und Nachforschungen erläutern können; Wenn auch die Anwendung von Naturwissenschaften und Mathematik verstanden wird, ist die Ausbildung abgeschlossen. In der Schule muss die Fähigkeit geschaffen werden, über etwas nachzudenken, wie man etwas tut, analysiert, beschreibt, erklärt, anwendet und verbessert. Eine abstrakte Gesellschaft bildet eine große Anzahl von Menschen mit diesen Fähigkeiten, was ihr Vorteile und ein größeres Potenzial verleiht. Eine konkrete Gesellschaft ist das Gegenteil und unterliegt strengen Einschränkungen.

Wenn es Probleme oder Einschränkungen in den Bildungssystemen und alle seine Komponenten sind, die Schüler nicht über die angegebene Kapazität und Versagen in PISA-Tests erwerben oder dergleichen ist unvermeidlich. Die Gesellschaft, in der dieses Problem besteht, ist immer konkret, mit einer kurzfristigen Vision und einem Konformisten, der immer neue Kenntnisse und Anwendungen nutzt.

Wenn PISA auf postgradualer Ebene angewendet würde, würde dieselbe Korrelation auftreten? Durch Logik und Fakten, postgraduale Bildungssystem, Universitäten, Lehrer und Ressourcen zuerst, dann sollten Sie die Erstellung von Postgraduierte erste Ebene „PISA“ fördern sie zufriedenstellend gelöst werden müssen. Die beeindruckendsten wissenschaftlichen Errungenschaften, industriellen Entwicklungen und Nobelpreise können in keinem anderen Kontext entstehen. Eine Prüfung ist ein Indikator für echtes Lernen und die Schaffung neuer Fähigkeiten. Der Master oder Doktorand keine Sitzung der Folter teilnehmen, nur eine Routine handeln, die eine ungewohnte Situation (Content-Probleme), aber tragbar mit allen kognitiven Tool erworben stellen müssen.

Wenn das Grundbildungssystem mangelhaft ist, erstreckt es sich auf ein Universitätssystem, das ebenfalls mangelhaft ist. Wenn eine "PISA-Bewertung" auf der Ebene der Hochschulabsolventen angewendet wird, ist diese ebenfalls mangelhaft. Es ist natürlich, dass wenn der Student an einer Prüfung teilnimmt, er sich nicht nur "vor der Prüfung ein wenig nervös fühlt", wie Mafalda und seine Freunde; Er wird auch Angst, Stress, Angst, Unsicherheit spüren und es ist möglich, dass sogar sein Gedächtnis versagt. Prüfungen messen nicht das Wissen und der Schüler hat keine Gelegenheit zu demonstrieren, was er gelernt hat.

Wenn der Lehrer, der Inhalt, die Methode und die Ziele der Universität oder der Graduiertenschule auf akademische Exzellenz ausgerichtet sind; Der Student besucht nur einen Routine-Kontrolltest.

Normalerweise Studenten auswendig lernen, bereite Hilfen für Plagiat (zum Beispiel Papierstreifen mit Noten im Kleingedruckten), mechanisch Angelegenheiten reagieren, die keine Ahnung haben, noch können sie sehen, die Beziehung mit dem Thema, in dem sie „bewertet werden " Nichts wird gemessen, es zeigt nur, wie geschickt Schüler zu betrügen sind. Es ist wahr, dass es Schüler tatsächlich lernen, sie sich bemühen, auf ihre eigenen, und Untersuchungen in der richtigen Art und Weise reagieren, aber sie sind Teil einer Elite-oder ausländischen Minderheit, die „Nerds“ -Gruppe.

Aus eigener Erfahrung bestätige ich, dass Prüfungen nicht das Lernen messen und wie man es anwendet. Es gibt zwar auch Ausnahmen. Im Masterstudiengang, im Rahmen einer theoretischen und nicht mathematischen Teilprüfung, habe ich es gewagt, eine Frage mit einem anderen Schema als dem Lehrbuch zu beantworten, um den Vorschlag zu begründen. naiv zu glauben, dass Kreativität erlaubt war. Ich wurde abgelehnt, weil der Professor auf die Seite geschrieben werden wollte, auf der sich die Ideen des Autors befanden. Für die nächsten Bewertungen habe ich alles auswendig gelernt; bis zur Position, Form und Größe der Satzzeichen. War es der Auswendiglernen- oder Administrationskurs? Diese Situation ist häufig, Anwendung von nutzlosen Tests, die nicht messen, was relevant ist.