Examens in postdoctorale, master- en doctoraatscursussen, evaluatietool of een farce?

Examens in postdoctorale, master- en doctoraatscursussen, evaluatietool of een farce?

De examens op alle niveaus (primaire, secundaire, niet-gegradueerde universiteit) zijn nodig om het leren van theorieën en het vermogen om toe te passen om problemen op te lossen te controleren. Het is duidelijk dat studenten alleen aan STUDIE zijn gewijd en daarom tijd hebben om feiten te lezen, te reflecteren, te onthouden, toe te passen, te ontdekken en te analyseren in relatie tot relevante theorieën.

Gelukkige studenten leven in samenlevingen waar het onderwijssysteem, educatieve centra, leraren en pedagogische middelen van het eerste niveau zijn, zodat ze naast het adequaat overbrengen van de juiste en noodzakelijke kennis, in de studenten het vermogen creëren om te benaderen, te analyseren, problemen oplossen, eenvoudig of complex, alsof het een "natuurlijke toestand" is. Dit vermogen ontwikkelt zich om op te treden als individuen of groepen.

Een voorbeeld van het vermogen om problemen op te lossen is het resultaat van PISA-beoordelingen. In Science and Mathematics wordt de manier waarop kennis wordt toegepast op praktijksituaties geëvalueerd en gemeten; in Taal wordt het geëvalueerd naar de bekwaamheid van begrip en interpretatie van teksten. In het echte leven, wanneer u een tekst begrijpt en correct interpreteert, wanneer u ideeën, voorstellen, onderzoek kunt uitleggen; Wanneer de toepassing van Wetenschap en Wiskunde ook wordt begrepen, is de training voltooid. Op school moet het vermogen om over iets na te denken worden gecreëerd, hoe te doen, analyseren, beschrijven, verklaren, toepassen, verbeteren. Een abstracte samenleving vormt een groot aantal mensen met deze vermogens, wat het voordelen en een groter potentieel geeft; een concrete samenleving is het tegenovergestelde en heeft ernstige beperkingen.

Wanneer er problemen of beperkingen zijn in de onderwijssystemen en al zijn componenten, verwerven de studenten de genoemde capaciteiten niet en is falen in PISA of soortgelijke tests onvermijdelijk. De samenleving waar dit probleem bestaat, is altijd concreet, met een kortetermijnvisie en conformistisch, altijd een gebruiker van nieuwe kennis en toepassingen.

Als PISA zou worden toegepast op het niveau van de postuniversitaire universiteit, zou dezelfde correlatie dan verschijnen? Door logica en echte feiten, een postacademisch onderwijssysteem, universiteiten, professoren en eersteklas middelen, moeten de creatie van eerste niveau postgraduates bevorderen, de "PISA-tests" voor hen moeten op bevredigende wijze worden opgelost. De meest indrukwekkende wetenschappelijke prestaties, industriële ontwikkeling en Nobelprijzen kunnen niet in een andere context ontstaan. Een examen is een indicator van echt leren en het creëren van nieuwe vaardigheden. De student van de meesters of het doctoraat woont een sessie van kwellingen niet bij, slechts een routinehandeling waarbij hij een onbekende situatie (de inhoud van de problemen) onder ogen moet zien maar beheersbaar is met alle verworven cognitieve hulpmiddelen.

Wanneer het basiseducatiesysteem gebrekkig is, strekt het zich uit tot een universitair systeem, niet-gegradueerde en postdoctorale, ook gebrekkig. Als een "PISA-evaluatie" wordt toegepast op graduate niveau, zal het ook een tekort hebben. Het is normaal dat wanneer de student deelneemt aan een examen, hij zich niet alleen "een beetje nerveus voelt voor het examen", als Mafalda en zijn vrienden; Hij zal ook angst, stress, angst, onzekerheid voelen en het is mogelijk dat zelfs zijn geheugen faalt. Examens meten geen kennis en de student krijgt geen gelegenheid om te demonstreren wat hij of zij heeft geleerd.

Wanneer de leraar, de inhoud, de methode en de doelstellingen van de universiteit of graduate school zijn afgestemd op academische excellentie; de student woont alleen een routine-controletest bij.

Over het algemeen memoriseren studenten, bereiden hulpmiddelen voor op plagiaat (bijvoorbeeld stroken papier met annotaties op kleine letters), ze reageren mechanisch op zaken waarvan ze geen idee hebben en kunnen de relatie met het onderwerp waarin ze worden 'geëvalueerd niet zien. ". Niets wordt gemeten, het laat alleen zien hoe bekwaam studenten zijn om vals te spelen. Het is waar dat er studenten zijn die echt leren, die alleen werken, en op de examens reageren ze op de juiste manier, maar ze maken deel uit van een selecte of vreemde minderheid, de 'nerds' van de groep.

Uit eigen ervaring bevestig ik dat examens het meten en het toepassen ervan niet meten. Het is waar dat er ook uitzonderingen zijn. In de master, in een cursus bestuurskunde, theoretisch en niet wiskundig, durfde ik bij een gedeeltelijk examen een vraag met een ander schema dan het tekstboek te beantwoorden, wat het voorstel rechtvaardigde; naïef geloven dat creativiteit was toegestaan. Ik werd afgekeurd omdat de professor wilde worden geschreven naar de pagina waar de ideeën van de auteur waren. Voor de volgende evaluaties heb ik alles gememoriseerd; tot de positie, vorm en grootte van leestekens. Was het de cursus Memoriseren of Administratie? Deze situatie komt vaak voor, de toepassing van nutteloze tests die niet meten wat relevant is.

Examens de troisième cycle, de master et de doctorat, outil d'évaluation ou farce?

Examens de troisième cycle, de master et de doctorat, outil d'évaluation ou farce?

Les examens à tous les niveaux (primaire, secondaire, université de premier cycle) sont nécessaires pour vérifier l’apprentissage des théories et la capacité de postuler pour résoudre des problèmes. Il est entendu que les étudiants se consacrent uniquement à l’ÉTUDE et ont donc le temps de lire, de réfléchir, de mémoriser, d’appliquer, de découvrir et d’analyser des faits en relation avec des théories pertinentes.

Les étudiants fortunés vivent dans des sociétés où le système éducatif, les centres éducatifs, les enseignants et les ressources pédagogiques sont au premier niveau. Ainsi, en plus de transmettre correctement les connaissances correctes et nécessaires, ils créent et développent chez les étudiants la capacité d’approcher, d’analyser, résoudre des problèmes, simples ou complexes, comme s'il s'agissait d'une "condition naturelle". Cette capacité se développe pour agir individuellement ou en groupe.

Le résultat des évaluations PISA est un exemple de capacité à résoudre des problèmes. En sciences et en mathématiques, la manière dont la connaissance est appliquée à des situations de la vie réelle est évaluée et mesurée; en langage, il est évalué à la capacité de compréhension et d'interprétation des textes. Dans la vie réelle, lorsque vous comprenez et interprétez correctement un texte, vous pouvez expliquer des idées, des propositions, des recherches; Lorsque l'application des sciences et des mathématiques est également comprise, la formation est terminée. À l'école, il faut créer la capacité de penser à quelque chose, comment faire, analyser, décrire, expliquer, appliquer, améliorer quelque chose. Une société abstraite forme un grand nombre de personnes avec ces capacités, ce qui lui confère des avantages et un potentiel plus grand; une société concrète est le contraire et a de graves limitations.

Lorsqu'il y a des problèmes ou des limitations dans les systèmes éducatifs et dans toutes ses composantes, les étudiants n'acquièrent pas les capacités mentionnées et l'échec de PISA ou de tests similaires est inévitable. La société où ce problème existe est toujours concrète, avec une vision à court terme et conformiste, toujours utilisatrice de nouvelles connaissances et applications.

Si le PISA était appliqué au niveau universitaire de troisième cycle, la même corrélation apparaîtrait-elle? Selon la logique et les faits réels, un système éducatif de troisième cycle, des universités, des professeurs et des ressources de premier ordre doivent promouvoir la création de diplômés de premier cycle. Les "tests PISA" doivent être résolus de manière satisfaisante. Les réalisations scientifiques les plus impressionnantes, le développement industriel et les prix Nobel ne peuvent se présenter dans un autre contexte. Un examen est un indicateur d'apprentissage réel et de création de nouvelles compétences. L'étudiant en master ou en doctorat n'assiste pas à une session de supplices, mais à un acte de routine dans lequel il doit faire face à une situation inconnue (contenu des problèmes) mais gérable avec tous les outils cognitifs acquis.

Lorsque le système d'éducation de base est déficient, il s'étend à un système universitaire, de premier cycle et de troisième cycle, également déficient. Si une "évaluation PISA" est appliquée aux cycles supérieurs, elle sera également déficiente. Il est naturel que lorsque l'étudiant passe un examen, ne vous sentez pas seulement un peu nerveux avant l'examen, comme le font Mafalda et ses amis. Il ressentira également de la peur, du stress, de l'angoisse, de l'incertitude et il est possible que même sa mémoire soit défaillante. Les examens ne mesurent pas les connaissances et l'élève n'aura pas l'occasion de démontrer ce qu'il a appris.

Lorsque l'enseignant, le contenu, la méthode et les objectifs de l'université ou de l'école doctorale sont alignés sur l'excellence académique; l'étudiant n'assiste qu'à un test de contrôle de routine.

En général, les élèves mémorisent, préparent des aides au plagiat (par exemple, des bandes de papier avec des annotations en petits caractères), ils répondent mécaniquement à des problèmes dont ils n’ont aucune idée et ne peuvent pas voir la relation avec le sujet dans lequel ils sont "évalués". " Rien n'est mesuré, cela montre seulement à quel point les étudiants sont habiles à tricher. Il est vrai qu'il y a des étudiants qui apprennent vraiment, qui luttent seuls et qui répondent aux examens de manière appropriée, mais ils font partie d'une minorité choisie ou étrange, les "nerds" du groupe.

De ma propre expérience, je confirme que les examens ne mesurent pas l’apprentissage et la façon de l’appliquer. C'est vrai qu'il y a aussi des exceptions. En Master, dans un cours d’administration, théorique et non mathématique, dans un examen partiel, j’ai osé répondre à une question avec un schéma différent de celui du manuel, en justifiant la proposition; croyant naïvement que la créativité était autorisée. J'ai été désapprouvé parce que le professeur voulait être écrit sur la page où se trouvaient les idées de l'auteur. Pour les prochaines évaluations, j'ai tout mémorisé. jusqu'à la position, la forme et la taille des signes de ponctuation. Était-ce le cours de mémorisation ou d'administration? Cette situation est fréquente, application de tests inutiles qui ne mesurent pas ce qui est pertinent.

Exámenes en cursos de Postgrado, Maestría y Doctorado, ¿herramienta de evaluación o una farsa?

Exámenes en cursos de Postgrado, Maestría y Doctorado, ¿herramienta de evaluación o una farsa?

Los exámenes en todos los niveles (primaria, secundaria, universitaria de pregrado) son necesarios para comprobar el aprendizaje de teorías y capacidad de aplicación para la solución de problemas. Se entiende que los alumnos se dedican sólo a ESTUDIAR, y por ello, tienen tiempo para leer, reflexionar, memorizar, aplicar, descubrir y analizar hechos en relación a las teorías pertinentes.

Los estudiantes afortunados viven en sociedades donde el sistema educativo, los centros educativos, maestros y recursos pedagógicos son de primer nivel, de manera que además de transmitir adecuadamente los conocimientos correctos y necesarios, crean y desarrollan en los alumnos la capacidad de abordar, analizar, resolver problemas, simples o complejos, como si fuera una “condición natural”.  Esta capacidad se desarrolla para actuar como individuos o grupos.

Un ejemplo de la capacidad para resolver problemas es el resultado de las evaluaciones PISA. En Ciencias y Matemática, se evalúa y mide la forma en que aplican los conocimientos a situaciones de la vida real; en Lenguaje se evalúa a capacidad de comprensión e interpretación de textos. En la vida real, cuando se entiende e interpreta correctamente un texto, cuando se puede explicar ideas, propuestas, investigaciones; cuando se entiende además la aplicación de las Ciencias y Matemática, la formación es completa. En la escuela debe crearse la capacidad de pensar en algo, en cómo hacer, analizar, describir, explicar, aplicar, mejorar ese algo. Una sociedad abstracta forma gran cantidad de personas con estas capacidades lo que le da ventajas y mayor potencial; una sociedad concreta es lo contrario y tiene limitaciones severas.

Cuando hay problemas o limitaciones en los sistemas educativos y todos sus componentes, los estudiantes no adquieren las capacidades mencionadas y el fracaso en pruebas PISA o semejantes es inevitable. La sociedad donde existe este problema es siempre concreta, con visión de corto plazo y conformista, siempre usuaria de nuevos conocimientos y aplicaciones.

Si se aplicara PISA a nivel universitario postgrado, ¿se presentaría la misma correlación? Por lógica y hechos reales, un Sistema educativo de postgrado, universidades, profesores y recursos de primer, debe propiciar la creación de posgraduados de primer nivel, las “pruebas PISA” para ellos deben ser resueltas satisfactoriamente. Los logros científicos más impactantes, el desarrollo industrial y los Premio Nobel no pueden surgir en otro contexto. Un examen es indicador del aprendizaje real y la creación de nuevas competencias. El alumno de maestría o doctorado no asiste a una sesión de tormentos, sólo a un acto rutinario donde debe enfrentar una situación desconocida (contenido de los problemas) pero manejable con todas las herramientas cognoscitivas adquiridas.

Cuando el sistema educativo básico es deficiente, se prolonga hacia un sistema universitario, pregrado y posgrado, también deficiente. Si se aplicara una “evaluación PISA” a nivel de posgrado, también será deficiente. Es natural que cuando el alumno acude a un examen, no solo “se sienta un poco nervioso antes del examen”, como Mafalda y sus amiguitos; también sentirá temor, stress, angustia, incertidumbre y es posible que hasta le falle la memoria. Los exámenes no miden el conocimiento y el alumno no tendrá oportunidad de demostrar lo que aprendió.

Cuando el profesor, el contenido, el método y los objetivos de la universidad o escuela de posgrado están alineados con la excelencia académica; el alumno sólo asiste a una prueba rutinaria de control.

Por lo general, los alumnos memorizan, preparan ayudas para el plagio (por ejemplo, tiras de papel con anotaciones en letra pequeña), responden mecánicamente asuntos de los cuales no tienen idea ni pueden ver la relación con la asignatura en la cual son “evaluados”.  No se mide nada, sólo se comprueba que tan hábiles son los alumnos para hacer trampa. Es cierto que existen alumnos que realmente aprenden, que se esfuerzan por su cuenta, y en los exámenes responden en la forma adecuada, pero son parte de una minoría selecta o extraña, los “nerds” del grupo.

Por experiencia propia, confirmo que los exámenes no miden el aprendizaje y la forma de aplicarlo. Es cierto que también existen excepciones. En Maestría, en un curso de Administración, teórico y no matemático, en un examen parcial, me atreví a responder una pregunta con un esquema diferente al del libro de texto, justificando la propuesta; creyendo ingenuamente que la creatividad estaba permitida. Fui desaprobado porque el profesor quería que se escribiera hasta la página donde estaban las ideas del autor. Para las próximas evaluaciones, memoricé todo; hasta la posición, forma y tamaño de los signos de puntuación. ¿Era el curso de Memorización o de Administración? Esta situación es frecuente, aplicación de exámenes inútiles que no miden lo relevante.